Cinema no xardín: Fóra

Xoves 20.00 ás 22.00

Amig@s, sacamos as proxeccións ao xardín!
Froito da colaboración entre o Cineclube do Liceo Mutante e o Cineclube de Pontevedra iniciamos un ciclo no que proxectaremos algúns dos filmes máis interesantes e arriscados que se fan no país, tendo ademais a sorte de poder contar coa presenza dos directores para artellar pequenos debates arredor deles.

Non podíamos comezar o ciclo cun título máis acaído: Fóra,
dos directores Pablo Cayuela e Xan Gómez Viñas.

Fóra (Pablo Cayuela e Xan Gomez Viñas,2012,Galiza, 96′,VO)

Fóra é unha indagación sobre as historias ocultas dun lugar: o edificio do hospital psiquiátrico de Conxo. Empregando un dispositivo audiovisual que parte da posta en imaxe do documento, a longametraxe xera unha corrente alterna entre as imaxes da institución e as voces, ligadas aos relatos que abeira o edificio ou á lectura de fragmentos literarios e fontes documentais escollidas pola súa capacidade de resonancia no presente. A Historia de Conxo ―imaxe especular da Historia compostelana― vaise esfarelando en pequenas historias que revelan a necesidade de explorar máis polo miúdo o significado social de determinados espazos reprimidos da memoria urbana.

http://forafilme.wordpress.com/

Entrada de balde

Fluzo voltan ao Liceo Mutante!!


Sábado 15 de xuño ás 20.00
No Liceo Mutante tivemos a gran sorte de que Fluzo fosen dos primeiros en pasarse por Mollabao. E aínda estamos coa boca aberta!!
Agora volven para presentar o seu novo single Lastre e Oleada, nunha tarde/noite que se presenta antolóxica.

Fluzo carburan cara o lado contrario do que sopra o vento. A tímbrica, as programacións, as estructuras; todo reafirma que están a buscar outra cousa dentro do xénero. Sen peras co virtuosismo; eiqui hai moito corazón, e o experimental non é máis ca unha ferramenta.
A proba disto é a particular combinación de instrumentos dos seus temas. A súa obra captura o sabor da electrónica non bailable dos 90, a sensibilidade das bandas sonoras dos videoxogos en cassette, as tripas do delta bluesgravado cun só micro ou a ausencia de limites no rap clásico. E con isto non nos referimos a fusilar a súa colección de discos. Eiqui non hai
reciclaxe nin homenaxes. Trátase de descubrir que lle pasaba pola cabeza a Antonio Machín cando pronunciaba que se vive somentes unha vez.

Fluzo lévanos a compartir momentos de soidade, sexo deportivo, amores obsesivos e festas onde menear as cachas; as súas liricas andan a navegar por un pequeno universo, cun imaxinario que se repite coma no mundo dun autor de comix. Léxico selecto e fonética acrobática dende a Galiza universal, aquela extensión que formaba o mundo antes de separarse en continentes e da que ainda quedan restos por aí espallados, permitindo atopar un paisano en calquera punto do planeta.

Son quen de levar o chiptunes, os aparatos máis bastardos do circuit-bending e a colección máis potente de Casios modificados da Europa non-civilizada ben lonxe do seu contexto, ata bailar entre ritmos hipnóticos e programacións que desafían as leis matemáticas.
Eche a hostia porque, así e todo, no fondo trátase dunha historia ben espontanea.
Para Fluzo o natural é cuestionaren as cousas.

Podedes escoitalos aquí: http://fluzeando.com/

https://vimeo.com/17067848

https://vimeo.com/10735801

A entrada serán 5 € ou ben 7 € co single

Presentación de Estaleiro Editora no Liceo Mutante

Venres 14 de xuño ás 20.30

Este venres temos a sorte de contar no Liceo Mutante con Isaac Lourido e Mark Wiersma, membros de Estaleiro Editora que veñen presentarnos o seu proxecto editorial.

Estaleiro é unha editora independente que traballa de forma asemblearia e sen ánimo de lucro, abrindo novos camiños dentro do sistema literario galego, co obxectivo de crear un espazo de liberdade para a dinamización cultural, a innovación literaria e o pensamento crítico.
Fuxindo do circuíto oficial e da política de subsidios, pretende a edición de calidade con prezos populares, en galego e baixo licenzas libres.

Nesta andaina que nace no 2008, editaron a autores como Alberto Lema, Carlos Taibo, Antonio Gramsci, Bobbi Sands, David Fernández, o Grupo Krisis ou Marcos Abalde entre moitos outros, ademais dunha colaboración continuada co Proxecto Derriba na edición de monografías sobre autores contemporáneos.

http://www.estaleiroeditora.org/

Entrada de balde

Cineclube do Liceo Mutante: Obxecto misterioso ao mediodía

Mércores 12 ás 21.00
Esta semana para pechar o ciclo de proxeccións no interior proxectaremos o filme do director tailandés Apichatpong Weerasethakul: Obxecto misterioso ao mediodía (Dokfa nai meuman, Apichatpong WeerasethakuL, Tailandia, 2000, 83′,VOSE)

“En Obxecto misterioso ao mediodía o realizador fai unha viaxe de norte a sur do territorio para recoller achegas que fagan avanzar a historia ficticia que a axudante do vendedor ambulante propón, unha sorte de cadáver exquisito filmado. A historia comeza cun rapaz minusválido e a súa mestra particular, mentres ambos os dous charlan animadamente durante a clase, subitamente ela desmáiase e expulsa do seu corpo un estraño obxecto, situación ante a cal o rapaz non sabe que facer. Este simple esquema dramático dá pé a que o director vaia polos pobos e cidades de Thailandia, preguntando como podería continuar a historia, conseguindo unha sucesión delirante de xiros narrativos. Este relato da mestra, o neno minusválido e o misterioso obxecto é a cara máis palpable da película pero a menos lexible, o texto inevitablemente convértese en pretexto delegando á busca o peso da significación por que a viaxe e o encontro con estes accidentais dramaturgos é o substancial e o xogo de completar a historia é o dispositivo que lle permite conseguir que unha película aparentemente extraviada sexa finalmente un reflexo auténtico do imaxinario popular tailandés.”

Tirado de http://www.blogsandocs.com/?p=214

Entrada de balde

Cineclube do Liceo Mutante: Sombras dos nosos ancestros esquecidos. Os corceis de lume


Mércores 5 de xuño ás 21.00

Esta semana retomamos programación despois do parón da semana pasada motivado pola montaxe da instalación sonora Funkausstellung de Pit Noack.
Retomámola coa proxección do filme de Serguei Paradjanov: Sombras dos nosos ancestros esquecidos. Os corceis de lume ( Tini zabutykh predkiv, Sergei Paradjanov, 1966, URSS,97′, VOSE)

“No templo do cine hai imaxes, luz e realidade. Paradjanov é o principal gardián dese templo.” Jean-Luc Godard

No filme, Paradjanov móstranos a historia de Ivan e Marichka retratando ademais con detalle a cultura dos montañeses hutsules de Ucraína: o fusco entorno dos Cárpatos, as brutais rivalidades entre familias e a beleza de tradicións, música, traxes e fala hutsules.

Entrada de balde

Concerto de Pit Noack

Venres 31 de maio, ás 20.30
No Liceo temos a qran sorte de que nos visite o músico e artista de Hannover Pit Noack para facer unha pequena “residencia” que será moi especial

Durante a súa estancia en Pontevedra vai realizar a instalación sonora Funkausstellung durante o xoves, o venres e primeira hora da tarde do sábado, na que vos convidamos a tod@s a participar nunha experiencia única e moi divertida.

Tedes toda a información aquí:

https://www.facebook.com/events/556353541081449/?fref=ts

Ademais da instalación, sobre ás 20.30 do venres 31 tamén nos ofrecerá un concerto.
Pit é ou foi membro de bandazas como Tuto Fuzzi, Rauschabstand ou Three resurrected drunkards.
Para o seu concerto no Liceo vainos ofrecer un concerto con gravadores de cinta de casette, no cal xoga cun montón destes reproductores de cinta, vellos altofalantes modificados por él e un bo feixe de casettes con sons pregravados que vai alternando, xogando entre a improvisación e a composición con resultados altamente entretidos.

http://pitnoack.de/

https://vimeo.com/52771674

A entrada será con donativo opcional, para axudar a cubrir os gastos do músico alemán.

Convite aberto para participar no proxecto Funkausstellung de Pit Noack

Hai dúas formar de participar:
A) Madar unha mostra sonora directamente a : mail@pitnoack.de
B) Pasarte polo Liceo os días da instalación (30 e 31 de maio e 1 de xuño) e gravar algo no estudio portátil que estará alí instalado

Non son requeridas habilidades musicias. Ademais é apto para todas as idades!

A idea básica do proxecto é o desenvolvemento dunha instalación sonora nun proceso social que involucre a tantas persoas como sexa posible. Posteriormente, hai dous elementos constitutivos en xogo: por unha banda, a instalación vai ser construída a partir de compoñentes de alta fidelidade de segunda man, pola outra banda, vai seguir un principio compositivo controlado polo azar, utilizando fragmentos de son achegados polos participantes no proceso.

Para levar a cabo o proxecto, daráselle a opotunidade á xente de proporcionaren material sonoro. Durante a exposición, tamén haberá a oportunidade de gravar sons nun estudo móbil que será construído no Liceo Mutante. As decisións relativas á natureza da contribución de cada son deixase á libre elección dos participantes e non se requiren habilidades musicais. En oposición ás pezas musicais arranxadas e finalizadas cunha certa densidade sonora, todos os sons individuais ou secuencias producidas por instrumentos acústicos, electrónicos, ferramentas ou artigos de uso diario serán benvidos. Polo tanto, as dinámicas e a densidade sónora serán producidas pola continuidade do proceso e a crecente estrutura da instalación sobre a base de combinacións aleatorias coas outras contribucións.

Empregando un programa informático desenvolvido en exclusiva para o proxecto, produciranse dúas pistas estéreo individuais utilizando estes fragmentos, que logo serán trasladadas á un CD ou casette. Durante a exposición, os sistemas de alta fidelidade instaláranse pouco a pouco, e reproducirán gravacións de son individuais. Os equipos de son individuais soarán de forma permanente, mentres que as pistas estéreo individuais conterán sobre todo silencio, intercalado con fragmentos de son seleccionados ao azar. Polo tanto, o obxectivo non é encher o espazo coa densidade máis alta posible dos sons, senón crear un campo sonoro espacioso, dinámico e diverso. Dado que os soportes de son individuais non están sincronizados e se cambian regularmente, os fragmentos será postos perpetuamente xuntos para producir novas e sorprendentes formacións, que a miúdo soan coma se tivesen sido compostas. Esta composición aleatoria interminable resulta moi entretida.

O principio aleatorio de composición emprega o feito psicolóxico de que a percepción humana está constantemente na busca de regularidade e estrutura – e voluntariamente tenta descubrilas aínda incluso cando os motivos accidentais son dominantes. Compositores contemporáneos como John Cage, quen usou este principio aleatorio, cuestionaron a noción da autoría dunha obra porque o así chamado autor e a “súa” obra está sumido nunha rede de referencias e tradicións culturais. Nada nesta rede é consciente ou elemental rudimentario porque cada elemento basea os seu propio valor ou importancia, só pola súa relación dos demais elementos obtidos. Dende esta perspectiva, non é posible definir claramente un autor ou unha obra. O “autor” dunha composición aleatoria, está, de feito, fixando as regras que producen a composición. Desta forma, pode resultar sorprendido polos resultados da súa propia obra, como calquera outro oínte, e polo tanto converterse en en receptor da súa propia productividade.

Neste proxecto participaron xa máis de 160 persoas entre elas músicos como Eric Boros, Alan Courtis, Antoine Cheesex, Crank Sturgeon, Liz Allbee, Brian Day ou George Cremaschi entre moitísimos outros.

Máis información (en inglés): http://www.pitnoack.de/funkausstellung

O proxecto contará cun concerto a cargo do propio Pit Noack o venres 31 de maio

Mesa of the lost women & Junko no Liceo!

Martes 28 de maio ás 20.00
Se fai uns anos alguén nos di que Junko e Mesa of the Lost Women ían estar en Pontevedra tomaríamolo por tolo.
E quen son Junko e Mesa of the Lost Women?
Junko é a “cantante” de Hijoakaidan, impresionante banda xaponesa de improvisación e noise, cuxos directos son sempre espectaculares, ademais é colaboradora de xente como Mattin,Otomo Yoshihide, Borbetomagus, Nihilist Spasm Band ou o noso amigo Michel Henritzi.
Junko é a responsabel duns berridos cargados de beleza e terror.
Pola súa banda, Mesa of the Lost Women son un dúo francés (as bandas francesas que tocan entre semana no Liceo sempre a lían parda) formado por Yves Botz, compañeiro de Michel Henritzi nos intimidantes Dustbreeders, e Christophe Sorro á batería e electrónica. Os dous xuntos forman unha célula de free rock infestado de ruído, gostosa de colaborar con francotiradores como Jac Berrocal, Cathy Heyden ou Junko como neste caso.
“O LUME NON ESTÁ MORTO” din deles ao escoitar a súa música tribal e hipnótica.
Temos a gran sorte de que, xuntos todos, Junko e Mesa of the Lost Women paren no Liceo no medio da súa xira para presentarnos o seu disco titulado “I remeber how free we were” unha explosión libertaria, ruidosa e corrupta levada ao límite pola voz de Junko.

Del din:
“Liberdade cataclísmica dende o norte de Francia. Gravado nunha cova en Metz. Captura a rebelión da forma, unha ruptura, o derradeiro final na busca da liberación. Un verdadeiro berro primario, a batería de Sorro (ás veces procesada a través de efectos cutres) navega entre un ataque sen prisioneiros e un muro de ruído branco, mentres a skullfloweriana distorsión escura da guitarra de Botz eleva a relación entre movemento e efecto cada vez máis cara o efecto sen artificios. As dinámicas cambian sutilmente e todo o prato é martelado ao estilo dos Harry Pussy en 30 minutos e acompañado polos lacerantes berros que saen da gorxa de Junko.”

“Vin dúas veces a Mesa of The Lost Women:
Unha vez debaixo dunha ponte en Metz onde executaron o seu jazz morto, feito de ruído branco (Ornette Coleman), berros tolos (Albert Ayler). Diante dalgúns curiosos, a sospeita dos punks e os cans ladrando.
A outra vez foi nun bar de Nancy onde vin unha das máis fermosos e nítidas tomas de poder da miña vida.
En ambas as dúas ocasións Mesa of The Lost Women tiñan todo o que amo dun certo free jazz. Un xogo cheo de enerxía extrema no que a tensión medra. Se cadra a única diferencia entre o Interstellar Space de Coltrane e este disco son as armas empregadas. A batería segue a ser o pilar, pero reemplazando o saxo para berrar por unha guitarra que fai ás veces de martelo e outras de taladro e un canto iluminado de rabia.
Neste disco, están as dúas caras.
Nas dúas caras, dúas vidas.”

“Fatalmente defunto na súa loita a favor da liberdade, o jazz volve… Unha morte afumada e ruidosa, máis poderoso que nunca, pero interrompido e balorento, melancólico e pervertido. Está aquí para recordar antigas e ocultas ceremonias carnais”

http://mesaofthelostwomen.bandcamp.com/

http://cathy.heyden.free.fr/sons/Mesa_of_the_lost_women_230509.mp3 (con Cathy Heyden & Jac Berrocal)

Junko: http://www.youtube.com/watch?v=cd8bvXGAD6Y

Pedírase unha axuda de catro euros para cubir os gastos dos músicos.

Guerrera volven ao Liceo!!!

Sábado 25 de maio ás 20.00
Esperabamos con impaciencia a volta de Guerrera ao Liceo para presentar o seu flamante “Under the Gypsy Sun”, discazo do que no Liceo estamos moi orguiosos dado que a súa portada foi serigrafiada artesanalmente no noso taller. Os que xa sentirades nas vosas carnes o fervente maremoto de riffs e psicodelia que xeneran en directo podedes dar fe de que é unha experiencia digna de ver, os que non, preparádevos para quedar coa boca aberta!

http://guerrera.bandcamp.com/

https://www.facebook.com/guerrerablues

Podes achegarte ó Liceo dende ás 19.00, e disfrutar de Guerrera a partires das 20.30. Haberá coma sempre avituallamento a prezos populares. Poderás aportar 4 euros coma donativo directo para á banda, coma sempre no Liceo Mutante.

Cineclube do Liceo Mutante: As margaridas


Mércores 22 de maio ás 21:00

O Cineclube do Liceo retoma a súa programación despois do parón da semana pasada motivado polo concerto de DDJ.
Esta semana proxectaremos o filme da directora checa Vera Chytilova: As Margaridas ( Sedmikrásky, Vera Chytilová, Checoslovaquia, 1966, 76′,VOSE)

Sinopse:
Dúas rapazas novas conclúen, mentres toman o sol, que “se neste mundo todo está corrompido, estaremos corrompidas nós tamén”. Así se activa o mecanismo que pon en marcha a película: unha tras outra, iranse producindo escenas inconexas nas cales as dúas protagonistas xogan a ser malas co seu ámbito. Enganan homes maduros para comer gratuitamente, escriben e debuxan nas paredes da súa casa, improvisan un baile nun cabaré para boicotear o número que está en escena, engolen e despezan os manxares dun banquete preparado para outros. Rompendo toda linealidade narrativa e empregando a técnica collage tanto a nivel visual como auditivo.

O peculiar xeito de comportarse das dúas rapazas protagonistas é toda unha oda á rebeldía e a desobediencia. O que empeza sendo unha desorde de aparencia pueril acaba converténdose nunha destrución de grandes proporcións. Cunha linguaxe máis abstracta que sitúa ao seu discurso fílmico nun plano cognoscitivo próximo ao absurdo, o filme mostra unha crítica social mordaz a partir do comportamento de dúas “margaridas” en aparencia alleas á política.

Entrada de balde